Syn Wawrzeckiego, Andrzej pozwał do sądu Skarb Państwa, domagając się 500 tys. zł odszkodowania za śmierć ojca. Sąd Okręgowy w Warszawie uznał związek przyczynowy między przekroczeniem uprawnień przez nieżyjących już sędziów, którzy wydali wyrok śmierci, a szkodą dla powoda jaką była strata ojca

Sąd podkreślił, że gdyby nie bezpodstawnie zastosowany przez sąd PRL tryb doraźny, Wawrzecki nie zostałby skazany na śmierć. Zdaniem sądu tamten proces miał na celu określony cel propagandowy i był przygotowywany w różnych kręgach. Dlatego odszkodowanie m wypłacić jednostka nadrzędna wobec sądu PRL.

W największym procesie oprócz Wawrzeckiego, dyrektora w Miejskim Handlu Mięsem w Warszawie, skazano czterech innych dyrektorów, czterech kierowników i właściciela masarni. Partia najpierw broniła Wawrzeckiego, ale jak zapamiętali świadkowie gdy milicja znalazła w jego mieszkaniu złoto „Gomułka wpadł we wściekłość". Proces był pokazowy. Na karę śmierci skazano tylko Wawrzeckiego. Pozostali dostali karę dożywotniego pozbawienia wolności.

Wszystkim skazanym zabrano też majątek. Wszyscy już nie żyją. W 2004 roku Sąd Najwyższy uznał, że wyrok wydany został z rażącym naruszeniem prawa. Argumentem był ryb doraźny, który nie mógł być zastosowany w tej sprawie, tym bardziej, że sąd przerwał naradę nad wyrokiem. W uzasadnieniu z 1965 roku sędziowie nazwali Wawrzeckiego „wrzodem na organizmie zdrowego społeczeństwa", co wskazywało, że wyrok zapadł na polityczne zamówienie.